Fear and Loathing in Bogota
. Formalism and heartlessness at the Dutch Embassy, Sept. 26, 2013

The Colombian singer Cenelia Alcazar is 78 years old and a musical living legend in her own country. You can check her out in the video above (and several others) posted on YouTube. When Bill Clinton visited her place of residence Cartagena on an official trip, she was invited to sing for him. Speaking of invitations: early last year I invited her to visit the Netherlands. Now we’re all aware that American presidents need to be well protected – but that’s nothing in comparison to the lengths the Dutch Embassy in Bogotá went to in order to protect the Netherlands from such dangerous elements as Cenelia.

Visa application
Cenelia really wanted to come to Europe for the first time to visit her daughter Rosa, my daughter in law. Rosa lives, together with my son Odin, part of the time in Ireland and part of the time in the Netherlands due to their work schedule. Cenelia was curious about the two different lives her daughter leads. Her plan was to travel first to Ireland and then after that take a trip to the Netherlands. For that reason she needed a ‘Schengen’ visa as well as a visa for Ireland.

Cenelia found it all very exciting even though it was also unfamiliar. This would be her first trip abroad. With some help from a computer literate acquaintance she was able, via e-mail, to make an appointment at the Dutch Embassy. Colombians need to turn up in person at the office in Bogota when applying for a visa. Cartagena is approximately 650 kilometres from the capital so Cenelia – who is no longer all that mobile – went by plane. However, upon arrival at the Embassy it quickly became apparent that she had made the trip for nothing because – bear in mind, we’re talking here about a 78-year old woman – she hadn’t followed the rules and should have confirmed the appointment by sending a second e-mail; so she was turned away without mercy and told to come back the following week. The music industry in Colombia is not unlike that in many other countries, so having to buy a new plane fare certainly ended up stretching her travel budget.

One week later she presented herself again at the Embassy – only to be turned away again. Her ‘crime’ this time was that she had omitted to print one page from an inch thick pile of documents that I, as her official host, had to send her. In tears she asked if she could call me, at her own expense, and request me to email the missing page. No way! The Embassy does not allow people to call from the waiting room area “for reasons of security and to minimise any inconvenience to other visitors”.
Cenelia was more than willing to make her telephone call outside the waiting room area so that the security of the Embassy would not be compromised and the peace of the other visitors would not be disturbed. However, the Embassy was unwilling to grant her that short interruption of the meeting.
Of course it’s commendable that the Embassy tries everything within its power to prevent visitors from being inconvenienced, but unfortunately this didn’t apply to Cenelia. Instead, she just had to make another appointment for a week or two later.

After several indignant telephone calls from my side, they were so merciful – “as a highly exceptional case” mailed the Consular Department – to agree to see her the following morning, thereby sparing her the heartache and expense of having to travel yet a third time.

There are no direct flights from Colombia to Ireland. Therefore, Cenelia’s trip took her first to Amsterdam where she had a lay-over of several hours.  During her lay-over she left Schiphol airport and came to my place to rest because I thought a proper bed would be more suitable for a 78-year old lady than an airport bench.  After her rest she went back to the airport and caught her flight to Dublin, Ireland.  The idea was to first spend two weeks in Ireland with her daughter Rosa, followed by a week or two with her in the Netherlands and then fly home from there.

Only when she arrived in Ireland did it come to light that the Embassy in Bogota had given her a single entry visa for the Netherlands without informing Cenelia of this, even though she had requested a multiple entry visa for Schengen countries. This now meant she couldn’t re-enter the Netherlands and in fact she was now stuck in Ireland and if this situation wasn’t sorted out quickly then her stay in Ireland would in fact be illegal. Unfortunately, it looked like her only and probably last chance to see something of her daughter’s life in the Netherlands was not to be, seeing her age and financial situation.

Finally two employees from the Foreign Affairs Office in The Hague offered to come to Cenelia’s aid in response to a phone call from our side. These very obliging officials issued a written visa in The Hague and then sent it via DHL to the Embassy in Dublin where she could pick it up, which meant that Cenelia was still able to spend four days with Rosa in the Netherlands just before her return flight to Colombia.

I lodged a complaint with the Dutch Embassy in Bogota, especially focused on the dreadful bureaucratic attitude and the lack of basic humanity towards a 78-year old lady for whom it was difficult to navigate a completely unknown world to her.
I received a reply in the very same cold-hearted tone and for a good part clearly demonstrable lies. Some examples are:

The Embassy:  When Cenelia “was stranded in Ireland, the Dutch Embassy in Bogota, on their own initiative, requested their colleagues at the Embassy in Dublin to make an exception this time as regards the rule that a person cannot request a Schengen visa in a country where he/she is only residing temporarily.”
The truth is quite different. My son Odin called the Embassy in Bogota no less than six times and the only answer he got time and time again was that there was nothing they could do and that she should have checked her visa beforehand. She was told to fly to Schiphol airport just prior to her return flight from Amsterdam to Colombia.  Implicitly this would mean sleeping on a bench overnight because it concerned an early-morning flight and she wasn’t allowed to leave the Schiphol airport terrain. There is absolutely no evidence of the Embassy acting on their own initiative to come up with a solution!

Another easy to refute lie from the Embassy was that Cenelia herself requested the wrong visa (in other words, she didn’t request a multiple entry visa). A copy of Cenelia’s visa application form clearly shows that ‘multiples’ had been ticked on the form.

The Embassy presented several other lies. Of course in some cases it’s just Cenelia’s word against the word of the Embassy personnel but the demonstrable lies do not add anything to their official credibility.

The reaction from the Embassy appears to be nothing more than an attempt to justify their own actions rather than a serious attempt to find out what happened exactly. We can assume that nothing will change and that other Colombians will be confronted with the same type of behaviour in the future.

In addition: it appears that such misconduct against potential visitors also occurs at other Dutch Embassies, much to the chagrin of not only tourists but renowned scientists, artists, photo journalists and the like as well.

Angst en walging in Bogotá.
Formalisme en harteloosheid op de Nederlandse ambassade

De Colombiaanse zangeres Cenelia Alcazar is 78 jaar oud en een muzikale grootheid in haar land. Toen Bill Clinton haar woonplaats Cartagena voor een officieel bezoek aandeed, werd zij uitgenodigd om hem toe te zingen. Over uitnodigingen gesproken: afgelopen voorjaar heb ik haar geïnviteerd om Nederland te bezoeken. Nu weten wij dat Amerikaanse presidenten goed beschermd worden – maar dat is nog niets vergeleken bij hoe de Nederlandse ambassade in Bogotá meent het vaderland te moeten vrijwaren van gevaarlijke elementen als Cenelia.

Cenelia wilde graag naar Europa komen om voor het eerst haar dochter – mijn schoondochter – Rosa te bezoeken. Die woont, samen met mijn zoon Odin, om redenen van werk deels in Ierland en deels in Nederland. Cenelia was benieuwd naar beide leefwerelden van haar dochter. Haar plan was om eerst naar Ierland te gaan om vervolgens met haar dochter een tripje door Nederland te maken.  Zij had dus zowel een visum voor ‘Schengen’ als een voor Ierland nodig.

Reuze spannend en onwennig vond zij het: dit zou haar eerste reis naar het buitenland worden. Met hulp van een computervaardige kennis wist ze per e-mail een afspraak te maken voor een visumaanvraag op de Nederlandse ambassade: in Colombia moet je daarvoor in levende lijve op de burelen in Bogota verschijnen. Cartagena lig zo’n 650 kilometer van de hoofdstad en Cenelia – niet al te best ter been – nam het vliegtuig. Maar eenmaal op de ambassade bleek dat ze die reis voor niets had ondernomen omdat zij – nogmaals: een dame van 78 – niet volgens de regels de afspraak had herbevestigd per tweede e-mail; ze werd dus zonder pardon weggestuurd en moest maar een week later terugkomen. Ook in Colombia is de muziekbranche geen ezeltje-strek-je en een nieuw ticket kopen betekende wel enige aanslag op haar reisbudget.

Een week later verscheen ze weer op de ambassade – om opnieuw weggestuurd te worden: ze was één pagina van het duimdikke pak met documenten dat ik als officiele gastheer had moeten opsturen, vergeten te printen. In tranen vroeg ze of ze dan even, op eigen kosten, met mij mocht bellen om het terstond te laten toemailen. Niks daarvan! De ambassade staat niet toe dat men in de wachtruimte belt “om overlast voor andere bezoekers te minimaliseren en uit veiligheidsoverwegingen”. Buiten de wachtruimte bellen vond men evenmin een optie. Mooi natuurlijk dat de ambassade zich zo inzet om overlast voor bezoekers te vermijden – maar jammer dat dat niet gold voor de bezoekende Cenelia: zij moest maar opnieuw een afspraak maken en dat kon pas een week of twee later.

Na een reeks verontwaardigde telefoontjes van mijn kant was men tenslotte zo genadig om – “bij wijze van hoge uitzondering”, zoals de consulaire afdeling mailde – haar de volgende ochtend alsnog de ontvangen, zodat ze niet voor een derde keer hoefde in te vliegen.

Op reis
Er zijn geen directe vluchten van Colombia naar Ierland. Haar reis ging daarom eerst naar Amsterdam; omdat ze pas een halve dag later door kon naar Dublin, was ze – moe van de lange reis – uitgenodigd om uit te rusten in een Utrechts bed. Een hazenslaapje later vertrok ze weer naar Schiphol voor de vlucht naar Dublin. Na veertien dagen Ierland (geen lid van ‘Schengen’) zou ze dan met dochter Rosa voor een week of twee naar Nederland komen, en van daaruit terugvliegen naar huis. Ze had dus een multiple entree visum voor Schengen aangevraagd.

Eenmaal in Ierland bleek dat de ambassade in Bogota haar slechts een eenmalig visum voor Schengen had gegeven – zonder Cenelia, die een multiple entrée visum had aangevraagd – dat te melden. Daardoor kon ze dus niet terug Nederland in en zat ze vast in Ierland – en als dat niet snel opgelost werd was dat veblijf zelfs illegaal. Daarbij leek nu haar enige – en gezien haar leeftijd en financiële situatie waarschijnlijk laatste – kans om wat te zien van haar dochters leven in Nederland voorgoed verkeken.

Uiteindelijk zijn twee medewerkers van de Directie Consulaire Zaken en Migratie van BZ in Den Haag, na een telefoontje van onze kant, Cenelia te hulp geschoten. Deze veel toeschietelijker ambtenaren hebben daar een visum uitgeschreven en dat per DHL toegestuurd aan de ambassade in Dublin, waar zij het kon ophalen: zo heeft Cenelia toch, vlak voor haar terugreis naar Colombia, nog vier dagen met Rosa in Nederland kunnen doorbrengen.

Ik heb een klacht ingediend bij de Nederlandse ambassadeur in Bogota, vooral gericht tegen de ijselijk bureaucratische sfeer en het gebrek aan elementaire menselijkheid jegens een 78-jarige dame die misschien niet met het grootste gemak voldoet aan de eisen van een haar volkomen onbekende wereld.

Daarop kreeg ik een reactie met dezelfde volstrekt harteloze toon, en vol – deels duidelijk aantoonbare – leugens. Enkele voorbeelden:

De ambassade:  Toen Cenelia “vast was komen te zitten in Ierland, heeft de Nederlandse ambassade in Bogota uit eigen initiatief de collega’s van de ambassade in Dublin verzocht om in dit geval een uitzondering te maken op de regel dat iemand geen Schengenvisum aan kan vragen in een land waar hij of zij slechts tijdelijk verblijft.”

De werkelijkheid is nogal anders: mijn zoon Odin heeft zes telefoontjes gepleegd naar de ambassade in Bogota en het enige antwoord dat hij keer op keer kreeg was, dat men niets kon doen en dat zij haar visum maar bijtijds had moeten controleren; en dat zij maar vlak voor haar terugvlucht vanuit Amsterdam naar Colombia naar Schiphol moest vliegen (impliciet dus: omdat het om een ochtendvlucht ging, maar moest overnachten op een bankje op het vliegveld: zij mocht immers Schiphol niet verlaten). Van eigen initiatief van de ambassade om bij te dragen aan een oplossing was geen sprake.

Een andere, simpel te weerleggen leugen van de kant van de ambassade was deze: toen een van de twee hulpvaardige ambtenaren bij BZ in Den Haag, Tineke Blaauw, navraag deed bij de ambassade in Bogota waarom er slechts een single entry visum was afgegeven, kreeg zij te horen dat Cenelia zelf het verkeerde visum had aangevraagd (dus geen multiple entry visum). Maar al eerder had zowel mevrouw Blaauw als ‘Bogota’ een kopie van Cenelia’s visumaanvraag ontvangen waarop duidelijk ‘multiples’ staat aangekruist.

Over het eerder voor de tweede keer wegsturen van Cenelia omdat zij één pagina miste, schreef de ambassade: “De Nederlandse ambassade in Bogota heeft als algemene regel dat men in de wachtruimte geen telefoons mag gebruiken..”

Deze opmerking is irrelevant: mevrouw Alcazar was best bereid om dat telefoontje te plegen buiten de wachtruimte zodat noch de veiligheid, noch de rust van de andere bezoekers in gevaar zou komen – maar de ambassade was onwillig haar dat te gunnen en haar vervolgens te laten terugkomen om de afspraak te hervatten.

De ambassade presenteert nog diverse andere leugens. In een aantal gevallen is het natuurlijk het woord van Cenelia tegen dat van de ambassadefunctionaris – maar de aantoonbare leugens werken bepaald niet in het voordeel van de ambtelijke geloofwaardigheid.

De reactie van de ambassade lijkt niets meer dan een poging om de eigen stoep schoon te vegen in plaats van een serieuze poging om te onderzoeken wat er werkelijk is gebeurd. We mogen aannemen dat er niets zal veranderen en dat andere Colombianen in de toekomst met hetzelfde gedrag geconfronteerd zullen worden.

Het heeft er alle schijn van dat dergelijk wangedrag jegens potentiële bezoekers zich niet beperkt tot Bogota maar ook op andere Nederlandse ambassades voorkomt, tot grote ergernis van zowel toeristische gasten als bijvoorbeeld gerenommeerde wetenschappers, kunstenaars en fotografen.

De klacht ligt nu bij de Nationale Ombudsman. Irene van der Linde werkt aan een stuk voor de Groene Amsterdammer over dit en soortgelijk wangedrag van ‘s lands vertegenwoordigers, mogelijk in samenwerking met VPRO’s radioprogramma Argos.